#astronomia oraz #astrofoto…
Astronomia / 29 kwietnia 2018

#astronomia oraz #astrofoto aczkolwiek to trochę obraza „majestatu”, ponieważ do okularu przyłożyłem telefon komórkowy raczej bawiąc się ustawieniami i próbując ustrzelić w miarę sensownie Księżyc. Nie zdążyłem ustawić ostrości kiedy w kadrze pojawił się przelatujący samolot. Dla mnie szansa jedna na milion. :-D Czytaj dalej...

Ahoj. W końcu pierwsze…
Astronomia / 29 kwietnia 2018

Ahoj. W końcu pierwsze obserwacje zaliczone, a przedwczoraj udało się też co nieco nagrać, choć dalej brakuje mi soczewki Barlowa, ale to za niedługo. Wiem, że tego są setki, tysiące, ale samoróbka bardziej cieszy. ;-) #astronomia #astrofoto (choć w tym przypadku to ruchome obrazki) Czytaj dalej...

I Zwicky 18 Jedna z…
Astronomia / 29 kwietnia 2018

I Zwicky 18 Jedna z ciekawszych galaktyk nieregularnych karłowatych położona jest w konstelacji Wielkiej Niedźwiedzicy. Znajduje się w odległości 59 milionów lat świetlnych od Ziemi, a rozciąga na obszarze 3000 lat świetlnych. Obserwacje prowadzone za pomocą Teleskopu Hubble’a wykazały obecność starszych, słabo świecących czerwonych olbrzymów. Odkrycie to sugeruje, że gwiazdy galaktyki I Zwicky 18 zaczęły się formować przynajmniej 1 miliard lat temu, a być może nawet ponad 10 miliardów lat temu. Wskazuje to, że proces powstawania gwiazd mógł rozpocząć się w tym samym czasie co w innych galaktykach. Jednak w dalszym ciągu nie wiadomo dlaczego galaktyka ta składa się prawie wyłącznie z wodoru i tlenu oraz dlaczego tak mało gwiazd powstało w przeszłości, a tak wiele powstaje obecnie. Nowe dane wskazują również, że odległość galaktyki jest większa niż pierwotnie zakładano i wynosi 59 milionów lat świetlnych. Dane te otrzymano na podstawie badań trzech cefeid znajdujących się w galaktyce oraz poprzez obserwacje najjaśniejszego czerwonego olbrzyma w wieku powyżej 1 miliarda lat. Większa odległość od tej szacowanej wcześniej wyjaśnia dlaczego astronomowie mieli trudności z wykryciem starszych słabszych gwiazd I Zwicky 18. Gwiazdy te znajdują się na granicy możliwości zdolności rozdzielczych Teleskopu Hubble’a. Możliwość obserwacji: http://simbad.u-strasbg.fr/simbad/sim-id?Ident=%20Mrk%20116 Dane obserwacyjne (J2000) ————————————- ————————- Gwiazdozbiór Wielka Niedźwiedzica Typ karłowata, nieregularna Rektascensja 09h 34m 02s Czytaj dalej...

Mały Obłok Magellana – ten…
Astronomia / 28 kwietnia 2018

Mały Obłok Magellana – ten mniejszy ( ͡° ͜ʖ ͡°) oddalony od nas o ok. 200.000 lat świetlnych Wielki Obłok Magellana – ten większy ( ͡° ͜ʖ ͡°) oddalony o ok. 160.000 lat świetlnych NGC 104 (lub 47 Tuc) – (ta „kropka” po lewej) druga najjaśniejsza gromada kulista na zimskim niebie, oddalona o ok. 14.700 lat świetlnych Dwie nieregularne, karłowate galaktyki orbitujące wokół naszej Drogi Mlecznej, należące do Grupy Lokalnej Galaktyk. Gromada NGC104 zawiera kilka milionów gwiazd, jej rzeczywista średnica to 120 lat świetlnych. Widoczne z południowej pułkuli. #kosmos #kosmosboners #nasa #astronomia #eksploracjakomosu #ciekawostki #nauka #liganauki #gruparatowaniapoziomu Czytaj dalej...

NGC 1097 Galaktyka spiralna…
Astronomia / 28 kwietnia 2018

NGC 1097 Galaktyka spiralna z poprzeczką (SBb) oddalona od nas o ok. 45 milionów lat świetlnych. Zaliczana do galaktyk Seyferta, czyli galaktyk posiadających niezwykle jasne jądro, którego źródłem jest najprawdopodobniej czarna dziura, która może przebić blaskiem całą otaczającą galaktykę. Zbliżenie na sam środek galaktyki: https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a4/NGC_1097_center_Hubble.jpg W centralnym pierścieniu dochodzi do intensywnego procesu powstawania nowych gwiazd. Pierścień ma średnicę ok. 5000 lat świetlnych. W przypadku NGC 1097 ocenia się, że supermasywna czarna dziura w jej środku ma masę 140 milionów Słońc. #kosmos #kosmosboners #nasa #astronomia #eksploracjakomosu #ciekawostki #nauka #liganauki #gruparatowaniapoziomu Czytaj dalej...

Eta Carinae Niestabilna…
Astronomia / 27 kwietnia 2018

Eta Carinae Niestabilna gwiazda podwójna wewnątrz wielkiej Mgławicy Carina. Jedna z największych, najmasywniejszych i najjaśniejszych gwiazd w naszej Galaktyce. Układ składa się z gigantycznej (100–150 razy masywniejsza od Słońca) jasnej niebieskiej gwiazdy zmiennej, oraz masywnej (ok. 30 mas Słońca) gwiazdy typu widmowego O lub gwiazdy Wolfa-Rayeta. Okres orbitalny układu wynosi ok. pięć i pół roku. Eta Carinae znajduje się w krańcowym stadium ewolucji (trwającej w przypadku tak masywnych obiektów „zaledwie” ok. jednego miliona lat). Obecnie gwiazda emituje 4 miliony razy więcej energii niż Słońce, osiągając jasność 5 milionów Słońc. Wiatr gwiezdny pochodzący od tej gwiazdy wydmuchuje co roku masę odpowiadającą masie Jowisza. W wyniku szybkiej utraty materii poprzez silny wiatr gwiazdowy, który uderza w wolniejsze warstwy zewnętrzne, przechodzi czasami potężne wybuchy. Ostatni miał miejsce podczas maksimum jasności, w roku 1841. Pozostały po nim dwa sferyczne obłoki gazu i pyłu, każdy setki razy większy od Układu Słonecznego, rozchodzące się z biegunów gwiazdy, nazwane Mgławica Homunculus https://www.nasa.gov/sites/default/files/thumbnails/image/etacar2_hst_big.jpg Obserwacje prowadzone w zakresie rentgenowskim ukazały również ślady podobnej eksplozji, jaka nastąpiła około 1000 lat temu. Jedną z charakterystycznych cech Ety Carinae są jej nieoczekiwane zmiany jasności. Kiedy w 1677 roku została po raz pierwszy skatalogowana przez Edmunda Halleya, była obiektem czwartej wielkości gwiazdowej, jednak już w 1730 zaobserwowano jej znaczne pojaśnienie i stała się ona najjaśniejszą gwiazdą w Kilu (gwiazdozbiór). Od tego czasu zaczęła słabnąć i w 1782 powróciła do poprzedniego stanu. W 1820 znów zaczęła jaśnieć dziesięciokrotnie do 1 Czytaj dalej...

Retro Report od NYT na 28…
Astronomia / 26 kwietnia 2018

Retro Report od NYT na 28 stycznia 1986 wybuch Challengera. Mina pana za biurkiem mówi wszystko. Za Wiki: „28 stycznia 1986 r., w 73 sekundzie misji STS-51-L, na wysokości 9 mil, siedmiu członków załogi poniosło śmierć. Przyczyną katastrofy było uszkodzenie pierścienia uszczelniającego w prawym silniku wspomagającym, które nastąpiło najprawdopodobniej między pierwszą a trzecią sekundą lotu. Na skutek wielu niekorzystnych czynników (w tym najważniejszego – niskiej temperatury zewnętrznej w momencie startu) w efekcie utraty sprężystości pierścieni uszczelniających doszło do oddziaływania gorących gazów wewnątrz silnika na powstałą nieszczelność, na zewnątrz połączenia pojawił się płomień. Płomień ten przepalił dziurę w zbiorniku zewnętrznym wahadłowca, doprowadzając wskutek przegrzania, do: wycieku (i zapłonu) wodoru oraz oderwania się wspornika rakiety SRB, która odchyliła się od ustalonego położenia. W ciągu ok. jednej sekundy doszło do: oderwania się dna zbiornika z wodorem i uderzenia górną częścią rakiety SRB w zbiornik zewnętrzny. Eksplozja zbiornika spowodowała gwałtowną zmianę położenia promu w osi wyznaczonej trajektorii startowej, co doprowadziło do jego destrukcji przez siły aerodynamiczne nieprzewidziane przez konstruktorów. Prom w szczątkach uderzył o powierzchnię wody.” #starszezwoje – blog ze starymi grafikami, miedziorytami, rysunkami z muzeów oraz fotografiami #historia #ciekawostki #ciekawostkihistoryczne #gruparatowaniapoziomu #astronomia #myrmekochoria Czytaj dalej...